62 και σήμερα... "Άντε να τελειώνουμε επιτέλους"
Μου λέγανε πως το χειρότερο είναι όταν ξέρεις πως πλησιάζει η μέρα για να φύγεις με άδεια απολύσεως αλλά δεν ξέρεις ποια ακριβώς είναι αυτή. Είχαν δίκιο. Φυσιολογικά σε 10-15 μέρες θα πρέπει να φύγω. Αλλά με κουράζει ψυχολογικά που δεν ξέρω το πότε. Που δεν ξέρω μέχρι πότε θα κάνω τα πάντα στο λόχο μας, μέχρι πότε θα ρίχνουν όλες τις ευθύνες (το κράξιμο δε με νοιάζει) πάνω μου. Επίσης εγώ για να φύγω, θα πρέπει να βρω και τον αντικαταστάτη μου για το γραφείο. Ξέρω ποιόν θέλω, αλλά πρέπει να τον εγκρίνουν κι άλλοι και ακόμα δεν έχω μπορέσει να κουβεντιάσω μαζί τους.
Η Παρασκευή ήταν μια τελείως γαμημένη μέρα. Συνεχώς αρρωσταίνουν άτομα, βγαίνουν ελεύθεροι υπηρεσίας και την Παρασκευή που βγάζουμε υπηρεσίες για Π/Σ/Κ έρχονταν συνέχεια άτομα με ελεύθερο υπηρεσίας και έπρεπε συνεχώς να αλλάζουμε τις υπηρεσίες. Τρέχαμε και δε φτάναμε δεδομένου ότι εγώ είχα να κάνω χίλια δυο άλλα πράγματα και το βάρος για τις υπηρεσίες έπεσε κυρίως πάνω στο άλλο παιδί στο γραφείο που δεν είχε την εμπειρία. Τελικά τα κατάφερε. Ευτυχώς. Εγώ μόνο προς το τέλος μπόρεσα να βοηθήσω. Αλλά πραγματικά ήταν η δεύτερη φορά απ' όταν μπήκα στο γραφείο που ένιωσα άγχος. Και αυτό για μένα (που ειδικά στο στρατό είμαι πολύ ήρεμος και στ' αρχίδια μου) είναι βαρύ λίγο καιρό πριν φύγω. Δε θέλω ρε γαμώτο να τρέχω σαν τον πούστη τώρα. Θέλω να μην κάνω τίποτα. Τίποτα! Και αντίθετα κάνω τα πάντα. Και αυτό το θέμα με τους αρρώστους θα γαμήσει τα πάντα. Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή αρρωσταίνουν συνεχώς άτομα και σε λίγο δε θα φτάνουν τα άτομα για τις υπηρεσίες. Και δεν κάνω πλάκα. Υπάρχει πρόβλημα και πολύ φοβάμαι ότι θα χειροτερέψει. Και τότε θα έχουμε μεγάλα πανηγύρια. Δυστυχώς δε μπορώ να πω περισσότερα για κάποιους υψηλόβαθμους που πήραν περίεργες αποφάσεις. Ένα θα σας πω. Εύκολα θα μπορούσαν οι άρρωστοι να νοσηλεύονται. Αντίθετα υπάρχει εντολή να έρχονται και να κοιμούνται μαζί μας στο θάλαμο. Και έτσι οι άρρωστοι αυξάνονται με αριθμητική πρόοδο...
Μέσα σε όλα αυτά, εγώ εδώ και πάνω από ένα μήνα έχω τενοντίτιδα δεξιού πέλματος. Πήρα πριν καιρό κάτι χάπια και σε συνδυασμό με την άδεια που μπόρεσα να ξεκουράσω το πόδι, μου πέρασε αρκετά. Αυτό μέχρι που ξαναμπήκα στο στρατόπεδο. Από τότε η κατάσταση χειροτέρεψε. Πήγα την Τετάρτη πάλι στο γιατρό, μου έδωσε πιο δυνατά χάπια, αλλά από την Παρασκευή το απόγευμα έχει μουδιάσει και το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου. Ομολογώ πως αυτό με έχει ανησυχήσει. Μέχρι τώρα ήμουν πολύ κουλ με το όλο θέμα. Αύριο πρωί θα ξαναπάω στο γιατρό.
Ε και δε θέλω ρε γαμώτο να τα έχω όλα αυτά ενώ κανονικά θα έπρεπε να είμαι τελείως χύμα και να τα ξύνω μέχρι να απολυθώ. Και πια με απασχολεί και το τι θα γίνει μετά το στρατό. Κάτι που είναι το πιο πονεμένο θέμα απ' όλα καθώς δεν υπάρχει τίποτα. Δεν υπάρχει ζωή στον πλανήτη Άρη. Έτσι λένε κάτι λελεδόνια που πετούσαν χθες σαν όρνια πάνω από το κεφάλι μου.
Θέλω να φύγω. Από παντού.
